الان داشتم فیلم خاکسپاری فروغ رو نگاه می کردم و فکر می کردم چند درصد از ما آدما به فکر مرگمون هستیم و به فکر اینکه بعد از مرگمون چی میشه و دیگران در موردمون چی میگن ، روز خاکسپاریمون دیگران چه حسی دارن و نزدیکترین افراد خونوادمون چه حالی دارن و چی می کشن و چیکار می کنن و در همون لحظه روح ما چه احساسی داره ، چه کسایی ما رو تشییع می کنن ، کی ما رو می شوره ، چه کسایی زیر تابوت ما رو می گیرن ، کیا ما رو توی قبر میذارن ، کیا رومون خاک میریزن ، وقتی همه بر میگردن خونه و جای خالی ما رو می بینن چه حسی دارن ، واقعا تا حالا به این چیزا فکر کردیم ، اینکه توی این دنیا چیکار کردیم به چه چیزایی دلبستگی داریم که وقتی میخوایم ترکشون کنیم ناراحتیم ، فرزند همسر پدر مادر خواهر برادر ، اگر جز این باشه هیچ ارزشی نداره ، پست و مقام و جاه و جلال و غرور و تکبر و زیبایی و ... هیچ کدوم برای آدم نمی مونه همشون نیست و نابود میشن چون ما دیگه وجود نداریم ، تنها چیزی که از آدم می مونه نام نیکه و دل بزرگی که بتونه همه رو توی خودش جا بده ، ببینه و ببخشه و بگذره و تا می تونه محبت کنه و دست دیگرون رو بگیره ، البته منظورم شکستن غرور جلوی آدمای مغرور و بی شخصیت و خودخواه نیست که حدیث داریم توی اسلام اصلا این کار روا و جایز و شایسته نیست و باید با اینجور آدما همونجور برخورد بشه ولی من صحبتم اینه که خودمون اونجوری نباشیم.
به امید اینکه همه ما عمری باعزت داشته باشیم و هیچ گناه کبیره ای نداشته باشیم و گناهان کوچیکمون مورد عفو و بخشش خداوند قرار بگیره ، آمین یا رب العالمین.
این یه دلتنگی بود یه احساس که دلم می خواست با شما قسمتش کنم.
