پنج شنبه صبح برای تعویض پلاک می رویم و پلاک جدید را می گیریم و من به خانه برمیگردم ، تماس می گیرم که بگویم الان حرکت می کنم و می آیم که بعد از چندین بوق برادرش که مهمان خانه شان هست می گوید م رفته منزل پدرشوهرش و الان کارگرها مشغول کارند ، اول فکر کردم که شاید نمی خواهد مرا ببیند و کلی فکرهای بد کردم که این ها هم برگرفته از رفتار ایشان هست ولی بعد فکر کردم که چرا بد فکر کنم و در ذهنم کدورت ایجاد کنم ، با منزل پدرشوهرش تماس می گیرم و مطمئن می شوم که آنجاست و من هم معذرت خواهی کردم و گفتم ببخشید که نتوانستم امروز بیایم و او گفت موزاییک های کف سالن کنده شده اند و امروز صبح با عجله به اینجا آمدم و در ادامه گفت حتما برایت تماس می گیرم و خداحافظی.

حالا از این دوستم بگویم که دختر بی نهایت کم حرفی هست و با کسی ازدواج کرده که خانواده اش با زبان درسته آدم را قورت داده و یک آب هم رویش می خورند و انگار هیچ اتفاقی نیفتاده ، از زمان ازدواج با خانواده همسرش زندگی می کرد و حالا حدودا سه ماه هست که جدا شده اند ولی هر روز باید به خانواده همسر سر بزنند ، از ابتدا با وجودی که در خانه پدرشوهرش زندگی می کردند ما دو مرتبه به خانه شان رفتیم و آنها را به خانه مان دعوت کردیم ولی نیامدند ، چند باری باهاش تماس گرفتم ولی او حتی یک تماس هم نگرفت ، این در شرایطی هست که ما روی یک رختخواب می خوابیدیم و لحظه لحظه دوران دانشجویی را با هم بودیم ، خاطرات خوابگاه و بعد خانه کرایه ای برایمان قشنگ ترین خاطراتمان هست ولی او خیلی سرد و بی تفاوت برخورد می کرد و چون می دانم خیلی مهربان است و این کم حرفی و سردی جزئی از وجودش هست ناراحت نمی شدم ، تا اینکه بعد از ازدواج و بعد از آن سر زدن ها و جواب نگرفتن ها ترکش کردم و در حدود یکسال و چند ماه از حالش خبری نداشتم تا اینکه دوباره او را دیدم و این دفعه هم اینجوری ، به خودم قول دادم اگر تماس گرفت حتما می بخشمش ولی اگر تماس نگرفت و اصلا اهمیتی نداد مثل خودش برخورد می کنم و این دفعه حتی اگر دیدمش نگاهش هم نمی کنم چون حالا دیگر خانه ای دارد و اجازه همه امور در دست اوست و یک تلفن ساده به هیچ جایش برنمی خورد. البته این را هم بگویم که خانواده همسرش با ازدواج آنها مخالف بودند و به همین خاطر حتی جشن ازدواج هم نگرفتند و بارها و بارها قبل از ازدواجشان پدر و مادر همسرش این قضیه را به همسر من گفته اند و مخالفتشان را ابراز داشته اند.

از روز سه شنبه مادر همسرجان برای جمعه به صرف نهار ما را دعوت کردند و گفتند که یکی از خواهرهای همسرجان هم هستند ، جمعه طبق قرار به منزل پدر همسرجان می رویم که متوجه می شویم که خواهر همسرجان یکی دوساعت پیش تشریف بردند منزل اون یکی خواهرشون و من خیلی از این رفتار ناراحت شدم ، همسرجان باهاشون تماس گرفتند و گفتند که چون مادر گفته بود شما هم هستید ما آمدیم و مادر گفت بیایید دور هم باشیم وگرنه ما که هفته پیش و سه شنبه و پنج شنبه اینجا بودیم ، امروز را در خانه مان می ماندیم ، و خواهر همسرجان گفت که پسرم بهانه کرده و گریه و من هم مجبور شدم او را به اینجا بیاورم ، بعد هم یکی دیگر از خواهرها می آید و یک مقدار از نهار را با خودش می برد و می رود و ابراز می کند که دخترش بیمار است. از این رفتارها خیلی عصبانی شدم ولی به روی خودم نیاوردم ، یعنی انتظار همچین برخوردی را نداشتم. روزهای جمعه وقتی یکی از دخترها به خانه پدرشان برود بقیه هم تا آنجایی که ممکن است سعی می کنند بروند و همگی دور هم باشند و به ما هیچ اطلاعی نمی دهند وقتی داداش مهربون و خانومش هم از شهرشان بیایند باز هم همینطور ولی وقتی من و مهربون اونجا هستیم ، هیچ کس نمی آید و اگر بیایند خیلی سریع می روند ، مهربون هم کلی از دستشون ناراحت شد ، وقتی به خونه برگشتیم غروب بود و من به یاد مهربونیهای خواهرا و برادرا و پدر و مادرم افتادم و کلی گریه کردم و مهربون دلداریم داد ، به مهربون گفتم تا چند هفته خونه پدر و مادرت نمیرم و اصلا دوست ندارم هیچ کدوم رو ببینم و اون هم گفت هر جور راحتی عزیزم ، باهات موافقم کاش می شد توی یه شهر خیلی دور زندگی می کردیم ، توقعاتشون خیلی بالاست خیلی زیاد و احترامشون در همین حد ، نمی دونم چرا هر جا من میرم اونا نمیان ولی خیلی دوست دارن بیان خونمون به نظرتون این از بدجنسیه و یا ... نمی دونم فقط میدونم که فعلا دوست ندارم هیچ کدوم رو ببینم.

این حرفها از سر دلتنگیه و معنای دیگری ندارد.